Socio-culturele impact van mijnbouw


Boerengemeenschappen wereldwijd ondervinden hoe de komst van mijnbedrijven gepaard gaat met sociale onrust en desintegratie. Om de weerstand te breken die de lokale gemeenschappen hebben tegen het inpalmen van hun land, gebruiken de lokale zuster-bedrijven en hun handlangers in opdracht van de multinationale ondernemingen verdeel-en-heers strategieën aan de hand van omkoping, bedreiging, geweld en chantage.

Meer dan eens worden lokale organisaties en hun leiders, die de belangen willen verdedigen van de lokale boerengemeenschappen, het doel van psychologische en fysieke bedreiging al dan niet rechtstreeks geuit door de mijnbedrijven, hun spionnen, milities of bewakers. Leger en politie worden niet zelden ingezet om de belangen van de bedrijven te garanderen, eerder dan ter bescherming van de lokale bevolking. Inheemse gemeenschappen in Latijns-Amerika hebben vaak een sterk agrocentrische cultuur. Landbouw is de centrale economische activiteit waarrond het wereldbeeld of de cosmovisión van de plaatselijke bevolking opgebouwd is. Wanneer deze traditionele vorm van landbouw onmogelijk word gemaakt, omdat mensen van hun landbouwgronden worden verdreven, of omwille van waterschaarste of vervuiling, betekent dit de stille dood van een millenarische cultuur. 

Ten gevolge van de komst van de mijnbouw veranderen ook de sociale structeren in de gemeenschappen. Potentiële arbeiders en hun families stromen toe in de dorpen en steden in de buurt, terwijl het openen van de mijn onder de lokale boeren een plattelandsvlucht met zich meebrengt, omdat zij hun enige duurzame bron van overleven, nl. hun landbouwgronden, verliezen. Sociale verschillen tussen de verschillende groepen, tussen zij die werken in de mijn, en zij die ten gevolge hiervan geen inkomsten meer hebben, worden versterkt, en zorgen voor nog meer spanningen in de snel aangroeiende steden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat werkloosheid, armoede en geweld er toenemen.